Category Archives: Other


I started 39 titles in 2022, one more than last year. It seems like I read a bit less speculative fiction, a bit more Dutch, a bit more non-fiction. That trend might continue, it might not, we’ll see, but I think it’s safe to say Egan, Robinson, Harrison and Flemish authors L.P. Boon & J.M.H. Berckmans will remain regulars on this blog.

Before I’ll get to this year’s favorites, a bit of blog stats for those of you who are interested in such a thing. Traffic has more or less stabilized, there’s hasn’t been a spectacular jump as in each of the previous years, only a slight increase. 43,529 views and 23,946 21,108 visitors – about 5000 and 3000 more than in 2022. Lots of the traffic is still driven by my writings on Frank Herbert. The most successful posts I wrote in 2022 were Chapterhouse: Dune, Too Like The Lightning and Seven Surrenders.

As for all-time stats, my most read reviews so far are those for Dune Messiah (4334 views since published), Children of Dune (3589) and Piranesi (3201). There’s 8 posts with over 2000 views, an additional 14 posts with over 1000 views now, and an additional 45 with over 500 views in total. I’ve been blogging for 7 years, and so far I’ve published 297 posts.

As always, a big thank you to everyone who has read what I wrote, and an extra special thanks to those that have commented, linked or pressed the like button: much appreciated, it doesn’t go unnoticed. My best wishes to you and yours for 2023 and beyond.


As for the actual favorite book list: below are the titles I’ve given a 5-star rating on Goodreads in 2022, six books in total. If I had to pick one, I’d go for Lapvona, an absolute joy in its daft & honest brutality, or maybe Too Like the Lightning – a singular, marvelous book that easily outclasses about everything published in speculative fiction these days. Both non-fiction titles deserve an additional highlight here too: monuments to both human intellect and the wonder & incredible complexity of reality.

Honorable mentions for Haushofer’s The Wall (1963), Kay’s The Lions of Al-Rassan (1995), McKillip’s The Changeling Sea (1988), Roger van de Velde’s Recht op Antwoord (1968), Ada Palmer’s Seven Surrenders & The Will to Battle (both 2017), Felix Timmermans’ Boerenpsalm (1935) and KSR’s Pacific Edge (1990), The Years of Rice and Salt (2002) and The High Sierra: A Love Story (2022). All more than excellent reads, well worth your time.

Continue reading



The continuing pandemic freed up time this year as well, so I read 38 titles in 2021. As always, I won’t make too many promises about what I’ll read in the coming months, but I’ll finish my reread of the Dune series – Chapterhouse: Dune should be one of the next reviews I post. Greg Egan, Kim Stanley Robinson, M. John Harrison and Antwerp author J.M.H. Berckmans have become regulars on this blog, and they will remain so.

I’ll continue to read non-fiction too, I’ve amassed a bit more science books than I usually have on my pile – yearly picture below. New additions are books on vision and the brain, oceans and economy. I also hope to finally read Feynman’s QED on light. As for art books, I’m still reading on Picasso, and I’ll try to finally start with Becher or Twombly, long overdue.

Before I’ll get to this year’s favorites, a bit of blog stats for those of you who are interested in such a thing. I’ve again had a significant increase of traffic: 38,763 views and 21,108 visitors – about 16,000 and 8,000 more than in 2020. Lots of that traffic seems to be driven by my writings on Frank Herbert – I guess the Villeneuve movie increased the interest in analysis of his work.

Of the posts I wrote in 2021 Dune: Part One, God Emperor of Dune and The Book of the New Sun were most read: 1567, 1210 and 1106 views. To offer a bit of perspective: last year that top 3 was Dune Messiah, Children of Dune and The Ministry for the Future, and they only got 675, 501 and 363 views.

As for all-time stats, most read reviews so far are those for Dune Messiah (2742 views since published), Recursion (2631) and Piranesi (2255). There’s 14 posts with over 1000 views now, and an additional 23 with over 500 views in total. I’ve been blogging for 6 years, and so far I’ve published 266 posts.

As always, a big thank you to everyone who has read what I write, and an extra special thanks to those that have commented, linked or pressed the like button: much appreciated, it doesn’t go unnoticed. My best wishes to you and yours for 2022 and beyond.


As for the actual favorite book list: below are the titles I’ve given a 5-star rating on Goodreads in 2021, six books in total – the older I get, the harder it seems to become to rate something the full 5 stars. If I had to pick one, I’d go for The Book of the New Sun, an old favorite that held up well to rereading, or maybe Contingency And Convergence – I learned so much from that book.

Honorable mentions for Eschbach’s The Hair-Carpet Weavers, Harrison’s Nova Swing, Robinson’s The Gold Coast, Cook’s The Black Company, Buchanan & Powell’s The Evolution of Moral Progress: A Biocultural Theory, Stephenson’s Termination Shock and, in Dutch, Boon’s De Voorstad Groeit. All more than excellent reads, well worth your time.

Continue reading


Following an exchange of thoughts on a worst reads of 2020 post on Re-enchantment Of The World, I’ve decided to write a bit about writing negative reviews, and the abundance of positive reviews one encounters.

I’m sure some of the more critical readers of this blog are at times baffled by all the positive reviews they see for – let’s be frank here – generic, uninspired produce. That is very noticeable on Goodreads, where new titles often harvest +4 scores quickly, and also in the blogosphere negative reviews are fairly rare.

That most books published today are generic needs no proof. Still, let me refer you to this brilliant piece on Speculiction, that looks at book titles of Fantasy published around 2018. The proliferation of accessible word-processing, cheap laptop computers and ever better and cheaper printing methods have flooded the market.

Everybody with a creative inclination and enough spare time can write a book nowadays. Our culture seems to laud free expression and believing in your own, unique self, and that seems to trick lots of people into thinking they are artists too. The dedication of Herbert and Tolkien to write their big books by hand or on a typewriter simply isn’t necessary anymore today. Editing has never been more easy.

But while Joseph Beuys claimed that Jeder Mensch ist ein Künstler in the 60ies, his beef was with the fact that not everybody could study at an art academy in Germany at the time. So rather than a call for everybody to start writing books, Beuys’ ostensibly democratic dictum should rather be read as a call to learn how to write books first.

Pulp and generic writing have always existed, but whereas the pulp around 1960 was published in short books of about 140 pages, today it seems growth is an inescapable law for books too – new titles averaging 450 pages instead, often as a part of a series. While they have a cultural veneer, big publishers are in the sales business first and foremost: selling more volume = more profit.

I could add e-readers, self-publishing and free blogging as factors, but the gist is clear: the speculative fiction reader is overwhelmed by new titles this day and age.

This phenomenon isn’t restricted to speculative fiction, by the way. I have followed the metal scene actively since the early 90ies, and also in metal there is an exponential proliferation of bands, albums, releases. For fringe genres like black or death metal there were only a handful of labels, and one could more or less keep up with everything released if one was so inclined and had the money or enough tapes to trade. But with success comes a bandwagon, and somewhere between 1995 and 2000 things mushroomed.

Similar causes are easily pointed at here as well, and technology is a big part of it: everybody can make a very decent home studio with just a laptop and one mic. Top notch recording & mixing software like Audacity and Bandcamp are free. Designing a decent album cover similarly isn’t that hard anymore as it was in the early days of MS Paint or xeroxed fanzines. On top of all that, Bandcamp and others have solved the problem of distribution. 

That leaves marketing as the sole problem – both for the aspiring metal band, as the big publisher of speculative fiction. And as technology, the internet and free time steadily become more available in developing countries too, the pool of creative humans becomes bigger and bigger with each passing day. 

Enter negative reviews. Continue reading


The pandemic freed up time, so I read 40 titles in 2020, 14 more than last year. I won’t make too much promises about what I’ll read in the coming months, but I will continue my reread of the Dune series – God Emperor should be the next review I post. I’ll also continue to explore Greg Egan’s work, and the work of Antwerp author J.M.H. Berckmans.

As for art books, I’m still reading on Picasso & Rembrandt – we’ll see if that gets translated into posts. I’ll try to squeeze in some of the Becher, Turrell and Twombly I promised last year, but I also want to read books on Jean Fouquet and Hockney. I’ll continue to read other non-fiction too, I’m currently tackling Contingency and Convergence – Toward a Cosmic Biology of Body and Mind by Russel Powell, a joy so far. Should be of interest to any hard SF authors imagining alien life.

A bit of blog stats for those of you who might be interested in such a thing. I’ve had a significant increase of traffic, with 22.971 views in 2020, and 13.032 visitors – about 8.000 and 4.300 more than in 2019.

The most successful post of 2020 was about Dune Messiah, garnering 675 views. Children of Dune comes in second with 501 views. The Ministry for the Future – posted only 2 months ago – closes the top 3 with 363 views.

Most read reviews so far are those for Recursion (2.124 views since published), The Dosadi Experiment (1.212 views) and New York 2140 (1.097 views). Also still going strong (+800 views) are posts on The Wandering Earth, Green Earth, The Algebraist and Uprooted. There are 23 posts with over 500 views in total now, 6 of which are about Frank Herbert books.

A big thank you to everyone who has read, liked, commented or linked. All the best to you and yours for 2021.

As for the actual favorite book list: below are the titles I’ve given a 5-star rating on Goodreads in 2020, 6 in total. If I had to pick one, I’d go for Radiance by Carter Scholz.

Honorable mentions for The Day of the Triffids, Solaris, The Sunken Land Begins to Rise Again and How History Gets Things Wrong: The Neuroscience of Our Addiction to Stories, all more than excellent reads, well worth your time.

Continue reading


I might have to change the subtitle of this blog, as only 8 of the 26 books I read in 2019 were science fiction, and 3 were fantasy. I’m not sure if that trend will continue. We’ll see what crosses my path, or what grabs my attention from the stack pictured a few scrolls down. I’ll continue with a few art books in the mix though: titles on James Turrell, Bernd & Hilla Becher and Cy Twombly are in the queue.

For now, a genuine thank you to everyone who has read, liked, linked or commented. All the best to you and yours for 2020!

The new year should see a review of The Lord Of The Rings – I’ve finally started that, it’s great so far – and the massive Kolyma Stories by Varlam Shalamov, a book I started last January, digesting it in small doses. I had hoped to finish it before the second volume of translations comes out this month, but I won’t manage that. I also plan to write on Intermediary Spaces, the Éliane Radigue interview book by Julia Eckardt. I will also continue my rereads of the Dune series. (Update 26/02: my LOTR review turned out to be a massive 7000+ words, so enter at your own risk…)

A few blog stats for those of you who might be interested in such a thing… There were 14,913 views in 2019, and 8,719 visitors – a bit more than in 2018. The review I wrote the past year that was most successful was Destination: Void with 255 views. The most read reviews so far are those for New York 2140 (979 views since published), The Dosadi Experiment (957 views) and The Wandering Earth (768 views). Also still going strong (+500 views) are reviews for Green Earth, Death’s End, Last And First Men, What Kind Of Creatures Are We?, The Algebraist, Uprooted and Whipping Star. Most of these keep on getting views every couple of days. Herbert, Cixin Liu and KSR always seem to be do well, but I have no quick explanation for the success of my texts on Stapledon, Chomsky or Novik.

As for the actual list: below are the books I’ve given a 5-star rating on Goodreads in 2019, only 4 in total. Gibson’s Pattern Recognition, Darwinian Reductionism: Or, How to Stop Worrying and Love Molecular Biology and Vincent Van Gogh: The Complete Paintings each got 4 stars, and are all highly recommended too.

I might not have had that many perfect reads last year, but I enjoyed all the more music. If you scroll down, you’ll see that I’ve written a whole lot more about albums as I did the previous years – 2019 has been great on that front.

Continue reading


As life continues to happen, this year’s posting ratio again slowed down a bit, but still the reader base keeps expanding if I have to believe WordPress stats. As always, a genuine thank you to everyone who has read, liked, linked or commented. My best wishes for 2019!

I’ve started 31 titles in 2018, a bit more than last year, but I DNFed 4 of those – a bit more than usual as well. I added more art books into the mix, and that trend will probably continue. I tend to read books on art a bit differently than regular fiction, more in small doses, a few pages each time, so it takes me a lot longer to finish them. I’m reading 2 at the moment: the treasure trove that is Nico Dockx Talks To Dennis Tyfus and Metzger & Walther’s Van Gogh, The Complete Paintings – which includes a detailed artistic biography drawing heavily from the letters. I would included both of those in my best of list below if I had finished them this year. Books on James Turrell, Bernd & Hilla Becher, Cy Twombly and Picasso are in the queue.

Anyhow, below are the books I gave a 5-star rating on Goodreads in 2018 – only 5 in total – in no particular order. For starters Blindsight though – which I gave 4 stars, yet I feel it still belongs in my year-end list. Click on the covers for the review.

After the books, music and some television.

Continue reading


Dear readers

I won’t be writing as many lengthy reviews as I used to. Instead, I will also write shorter reviews. See the discussion in the comments below, and in comments to the next post, if you’re interested why.

To avoid clogging your WordPress readers or mailboxes with short posts, I’ll combine a few short reviews in one post.

Should you wish to get updates of that short stuff quicker: I’ll generally post the shorter reviews on Goodreads and LibraryThing soon after I’ve finished a book, so you can always friend me there.

Those of you that have been reading my reviews for some time know my tastes, and hopefully these shorter reviews will still be useful, even without a high word count.

Thank you, and best regards to you and yours.


My 2017 posting ratio is about half of what it was last year, as life continues to happen, but the number of readers on Weighing A Pig keeps rising slowly but steadily. A big thank you to everyone who has read, liked, linked or commented. My best wishes for 2018!

I’ve read 29 titles in 2017, and reviewed 26. Below are the ones I gave a 5-star rating on Goodreads, 8 in total, in no particular order. Click on the covers for the review. After the books, music & art.

Continue reading


As I have become a happy father about a week ago, I don’t think I will be able to keep up my previous ratio of one book a week. I’ll continue to read & review what I’ve read here, so lets aim for 2 books a month – depending on page count, work, stuff, life.


First up: I want to express my gratitude to everyone who has read, liked, linked or commented. Thank you. My best wishes for the new year!

I’ve read 54 titles in 2016, and reviewed 52. Below are the ones I enjoyed most, in no particular order. Click on the covers for the review. After the books, music.

Continue reading


This week no review, but a commemorative text in Dutch, written for the magazine of a local youth club of which I used to be part of the board, somewhere around the turn of the century.


Luc Embrechts, Frans Mostmans en Jean-Marie Berckmans zijn ondertussen alle drie dood.

Continue reading


First and foremost, let me start with a big thank you to all who read, liked, shared or commented since I started this whole thing in October. My best wishes for 2016!

I’ve read 52 books this year, and reviewed 50. Below are the 10ish best. Click on the covers for the review.

Continue reading


my current TBR-pile


Een dak zonder muren

Stéphanie, de Burundese bezielster van het Werelddocentenproject alhier, wilde ons vanmorgen meenemen naar de kerk van Mutara, een deelgemeente van Kirundo. De mis daar is immers bekend om z’n kwaliteitskoor, en haast iedereen van de groep van Leerkrachten Zonder Grenzen wilde het cliché van de vrolijke, levendige en muzikale Afrikaanse eredienst best eens tegen het licht van de realiteit houden.

De kerk van Mutara ligt op een van de statige heuvels, haast bergen, wat ten noorden van Kirundo, en de rit met de 2 jeeps ernaartoe was – zoals een ander cliché het wil – een hobbelige en moeizame bedoening over een zandweg vol oneffenheden.

Vanuit de auto konden we al een blik werpen in de kerk, een statig, naar lokale normen vrij hoog stenen gebouw uit 1927. Die blik verried niet veel goeds: het interieur van de kerk was een puinhoop, en nadere inspectie leerde dat een groot deel van het dak was ingestort. Toch begon er om 10 uur een dienst in een ‘noodkerkje’ vlakbij:een dakconstructie in hout en riet, zonder muren, bedekt met bananenbladeren. Het geroemde koor was daarom afwezig. Achteraf bleek dat de Mutareense kerkgemeenschap zo al een hele tijd de mis viert, het dak had door een combinatie van ouderdom en zware regenval al een jaar geleden de geest gegeven. Het bleek ook dat de dag nadien toevallig eindelijk  de opruimwerkzaamheden in de kerk zelf zouden beginnen. Over het herstel van het dak werd niet eens gesproken.

Toen bleek dat we de dienst toch wilden bijwonen werden er voor ons van tussen het puin snel wat houten stoelen gehaald, de lokale Burundezen gingen gewoontegetrouw op de lage bankjes zitten. We gingen aarzelend het afdak binnen. De vloer bestond uit eenvoudige aangestampte aarde, maar hij was vochtig, haast plakkerig, zoals modder of klei – de afgelopen dagen heeft het immers hevig geregend, iets wat in deze regio in deze periode totaal abnormaal is, en wellicht eens te meer een bewijs van het veranderende klimaat. Op het altaar lag bizar genoeg een megafoon.

Na wat vertraging weerklonk plots een vrij luide pieptoon, gevolgd door wat gekraak, toen de voorganger die megafoon aanzette. Hij sprak in een kleine microfoon die gekoppeld was aan de witte, Westerse geluidshoornuit een of andere kunststof. Daardoor leek het vaak alsof we naar een mis aan het luisteren waren op een oud, versleten radiootje. Het feit dat dedienst in het Kirundi was verhoogde de bevreemding uiteraard extra – met de ogen dicht had het net zo goed een propagendauitzending uit de USSR kunnen zijn, of misschien beter, een aldaar uitgezonden illegale mis, aangezien de woorden ‘Jesu Christu’ en ‘amen’ soms wel te onderscheiden waren.

Die koude, mechanisch en monotone stem werd echter op tijd en stond aangevuld met de enigszins ingehouden warme, zachte samenzang van de kerkgangers. Toen dat voor de eerste keer – onverwacht – gebeurde, ervoer ik iets wat ik, bij gebrek aan betere woorden, toch haast een mystieke emotie zou willen noemen. Er was immers niet enkel die complexe geluidenpracht, maar ook een ongelofelijk visueel decor. Binnen was het door het lage dak en de voorbije regen donker, beklemmend en klammig. Maar terzelfdertijd was het een plek op een groene heuvelrug, met zicht op tal van andere groene heuvelruggen nabij en in de verre, wijdse verte. Een betere, mooiere beschildering voor de niet-bestaande muren was haast niet denkbaar. Een muurschildering vol kleurrijke figuranten ook, want de noodkerk werd omringd door tal van mensen die – oh cliché – later waren toegekomen en bleven toekomen. Mensen in gehavende maar toch veelal kleurrijke kledij, een mengeling van archetypische Afrikaanse stoffen en veel, heel veel, vale, verschenen of ondanks alle beproevingen vrij kleurvaste Westerse t-shirts, hemden en broeken. Duidelijk onze gedumpte overschotten, het soort kledij dat we al zo vaak hebben gezien in de 9 dagen dat we hier zijn.


De mensen van Mutare bleken immers vooral erg arme boeren te zijn. Het feit dat bij velen onder hen hun zondags pak – iets wat hier nog erg, erg sterk leeft – bestond uit t-shirts met gaten en scheuren en vlekken verried veel. Het prachtige kleed van Stéphanie en de blinkende, schone en gestreken Westerse hemden en broeken van onze chauffeurs vormden er een schril contrast mee, ook met de simpele, hier en daar gescheurde albe van de voorganger en zijn misdienaar. En omdat we bij het vertrek in het hotel nog steeds dachten dat we, zoals de dag daarvoor afgesproken, naar een kerk zouden gaan voor de eerder gegoede Kirundezen stonden ook wij er allemaal in het netste plunje dat in onze reiskoffer stak.

Mijn ervaring is dat mystieke gevoelens veelal complex zijn. Er was alles wat ik hierboven beschreef; en ook de zachte wind die door de niet-bestaande muren woei; het gerammel van een metalen golfplaat die los hing op het dak van een bijgebouw van de gehavende kerk; de occassionele vlinder die voorbij fladderde, zich niet bewust van het gros van z’n omgeving; het gemekker van een kudde schrale, magere geiten vlakbij; getsjirp van insecten; en er was de aandoenlijkheid van de plastieken wimpels waarmee de noodkerk versierd was.

Natuurlijk was dat wat ik ervoer tijdens die eerste, ingetogen samenzang ook een gevolg van alles wat er tot op dat moment, gedurende de afgelopen 9 dagen al was gebeurd. Die 9 dagen begonnen met een afscheid, en tegelijkertijd een ontmoeting, in een hoogtechnologische luchthaven nabij Brussel, en eindigden toen, op het moment van die eerste samenzang, in een primitief boerenkerkje vol ongeletterde zwarte mensen die voor het grootste deel ook allemaal ziek waren. Immers, de lange stukken waarbij de voorganger aan het woord was, prekend in het Kirundi door die Westerse, krakende, aftandse megafoon, die lange stukken werden aangevuld door zacht, onderdrukt gekuch en gehoest, haast ontelbaar vele keren.

Het is hier zomer, om en bij de 30 graden, en de armen zijn hier ziek. Ik kan absoluut niet klagen over het eten dat we in ons hotel krijgen voorgeschoteld, het is echt lekker, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het qua ingrediënten echt eentonig is. Er is niet altijd voldoende fruit. En het is bij ons niet eens een kwestie van geldgebrek, maar van het aanbod op de lokale markt. Er zijn dagen dat hier in Kirundo geen benzine te krijgen is. En zelfs ons hotel – op een na het beste van de hele provincie – kan geen permante toevoer van elektriciteit garanderen. Vaak is er geen warm water, en af en toe komt er zelfs helemaal geen water uit onze kranen. En als er water uitkomt, is het niet eens veilig om er je tanden mee te poetsen, laat staan te drinken – dat vertelden onze artsen ons thuis wanneer we om een stuk of 4 inentingen gingen, en dat staat te lezen op de website van buitenlandse zaken. Als we beseffen dat we vergeten zijn onze dagelijkse pil tegen malaria te nemen, zijn we even ongerust, maar we beseffen dat we er genoeg bij hebben om een eventuele opstoot te onderdrukken, en we hebben uiteraard nog onze Deet en ons muskietennet.

Die pillen kosten trouwens 4 euro per stuk en zijn te krijgen in elke apotheek op elke Europese straathoek. Een mooi, net hemd kost hier ongeveer 10 euro, en een van onze leerkracht-leerlingen vertelde dat hij met al het geld dat hij een heel jaar lang had kunnen sparen één hemd had kunnen kopen. De intelligente lezer heeft de rekenkundige conclusie al lang getrokken.

Vorige week donderdag vroeg Tharcisse, een lokale leerkracht Engels wiens Engels slechter is dan de leerlingen op mijn school in het 2e middelbaar, of hij een half uurtje vroeger door mocht omdat zijn dochtertje van 4 in het ziekenhuis lag met malaria. Een gemiddelde Rode Kruispost op een Belgisch festival is beter uitgerust dan het ziekenhuis waar z`n dochtertje lag. Als ik gezegd had dat ik vond dat hij toch nog had moeten blijven dat laatste uur, had Tharcisse dat gedwee gedaan.

De kerkdienst duurde en duurde, en omdat ik niks begreep van hetgene gezegd werd, maakte de mystiek stilaan plaats voor onrust. Op het eind vroeg de voorganger aan Stéphanie om uit te leggen wie we waren – haast niemand van de aanwezigen kon Frans of Engels, dus konden we zelf niks zeggen – en daardoor werden we na afloop wat minder meewarig bekeken. Ik vroeg achteraf aan Stéphanie waarom er geen communie was geweest, en het bleek dat de er geen hosties waren en dat de voorganger geen priester maar een cathechist was, omdat het tabernakel uit de halfingestorte kerk om welke reden dan ook verdwenen was. De mis bleek geen eucharistie te zijn: geen muren, geen brood, geen wijn, geen koor, geen priester. En toch was het de meest indringende dienst die ik ooit heb meegemaakt, ook al heb ik er niks van begrepen.

Josiane vroeg Stéphanie vlak voor we begonnen aan het middagmaal waarom er zo weinig vreugde uit de dienst sprak. Haar ervaring in Afrika was tot hiertoe geweest dat, zelfs bij mensen in slechte levensomstandigheden, er altijd veel vreugd uit het vieren sprak, met uitbundig gezang en gedans. Deze keer was dat dus niet het geval geweest – op een wat zonderlinge oude grijze man na had niemand gedanst of bewogen. Stéphanie’s antwoord, aan de deur van de eetzaal van het hotel, in de volle tropenzon, maakt het verhaal alleen maar complexer: de ongeletterde boeren hadden zich door een soort schroom en verlegenheid, veroorzaakt door onze aanwezigheid, ingehouden.

Ik ben iemand met over het algemeen een vrij uitgesproken mening over een heleboel dingen, maar na 9 dagen Burundi weet ik nog altijd niet goed wat te denken. Het is misschien mede daarom dat ik tijdens het schrijven van dit stuk tekst, voor het eerst in 9 dagen, twee keer flink heb moeten huilen. Morgen begint een nieuwe week lesgeven. Of onze lessen echt een significant verschil zullen maken weet ik niet, maar als er een ding is waar ik in geloof, dan is het bovenal het belang van goed onderwijs: hier, thuis, overal. Het al is immers te complex voor onze geest, laat staan voor kinderogen.

Eén zwaluw maakt de lente niet.

Op de website van De Standaard van vandaag las ik dit, een parafrase van een deeltje uit een interview dat Bart De Wever (N-VA) met het Franse tijdschrift Politique Internationale hield:

“Volgens De Wever is Sarkozy, die net als hijzelf ook uit een bescheiden familie komt, zo hoog opgeklommen dankzij zijn overtuiging, intelligentie en inzet. Dat bewijst dat je afkomst er niet toe doet.”

Continue reading